Hebreerne 3 Comparison: Norsk vs Norwegian

Hebreerne 3

¹Derfor, hellige brødre, I som har fått del i et himmelsk kall, gi akt på den apostel og yppersteprest som vi bekjenner, Jesus,

²han som var tro mot den som gjorde ham dertil, likesom og Moses var i hele hans hus.

³For denne er aktet så meget større ære verd enn Moses, som den som har gjort huset, har større ære enn huset selv.

⁴Hvert hus blir jo gjort av nogen; men den som har gjort alt, er Gud;

⁵og Moses var vel tro i hele hans hus som tjener til å vidne om det som skulde tales,

⁶men Kristus som Sønn over hans hus, og hans hus er vi, såfremt vi holder vår frimodighet og det håp som vi roser oss av, fast inntil enden.

⁷Derfor, som den Hellige Ånd sier: Idag, om I hører hans røst,

⁸da forherd ikke eders hjerter som ved forbitrelsen, på fristelsesdagen i ørkenen,

⁹hvor eders fedre fristet mig ved å sette mig på prøve, enda de så mine gjerninger i firti år;

¹⁰derfor harmedes jeg på denne slekt og sa: De farer alltid vill i hjertet; men de kjente ikke mine veier,

¹¹så jeg svor i min vrede: Sannelig, de skal ikke komme inn til min hvile!

¹²Se til, brødre, at det ikke i nogen av eder er et ondt, vantro hjerte, så han faller fra den levende Gud;

¹³men forman hverandre hver dag, så lenge det heter idag, forat ikke nogen av eder skal forherdes ved syndens svik;

¹⁴for vi har fått del med Kristus, såfremt vi holder vår første fulle visshet fast inntil enden.

¹⁵Når det sies: Idag, om I hører hans røst, da forherd ikke eders hjerter som ved forbitrelsen,

¹⁶hvem var det da vel som hørte den og dog forbitret ham? var det ikke alle de som gikk ut av Egypten ved Moses?

¹⁷Og hvem var det han harmedes på i firti år? var det ikke på dem som hadde syndet, så deres kropper falt i ørkenen?

¹⁸Og om hvem var det han svor at de ikke skulde komme inn til hans hvile, uten om dem som ikke hadde villet tro?

¹⁹Så ser vi da at det var for vantros skyld de ikke kunde komme inn.

Hebreerne 3

¹Difor, heilage brør, som er luthavande i eit himmelsk kall! sjå på den apostel og øvsteprest som me kjennest ved, Jesus,

²han som var tru mot den som gjorde honom dertil, liksom og Moses var i heile hans hus!

³For denne er halden so mykje større æra verd enn Moses, som den som hev bygt huset, hev større æra enn huset sjølv.

⁴Kvart hus er det einkvan som byggjer, men den som hev bygt alt, det er Gud.

⁵Og Moses var vel tru i heile hans hus som ein tenar til å vitna um det som skulde verta tala,

⁶men Kristus stend som son yver huset hans; og hans hus er me, so framt me held vårt frimod og den voni me rosar oss av, fast alt til enden.

⁷Difor, som den Heilage Ande segjer: «I dag, um de høyrer hans røyst,

⁸so forherd ikkje dykkar hjarto som på argingsstaden på freistingsdagen i øydemarki,

⁹der federne dykkar freista meg; dei prøvde meg, endå dei såg mine gjerningar i fyrti år.

¹⁰Difor harmast eg på denne ætti og sagde: «Dei fer alltid vilt i hjarta;» men dei kjende ikkje mine vegar,

¹¹so eg svor i min vreide: «Sanneleg, dei skal ikkje koma inn til mi kvila!»»

¹²Sjå til, brør, at det ikkje i nokon av dykk skal vera eit vondt, vantruande hjarta, so han fell frå den livande Gud!

¹³Men påminn kvarandre kvar dag, so lenge som det heiter: «i dag», so ikkje nokon av dykk skal verta forherd ved dåring av syndi!

¹⁴For me hev fenge lut med Kristus, so framt me held vår fyrste fulle vissa fast til enden.

¹⁵Når det vert sagt: «I dag, um de høyrer hans røyst, so forherd ikkje dykkar hjarto som på argingsstaden,»

¹⁶kven var då dei som høyrde og arga honom? Var det ikkje alle dei som gjekk ut or Egyptarland ved Moses?

¹⁷Men kven var det han harmast på i fyrti år? var det ikkje på deim som hadde synda, so deira kroppar fall i øydemarki?

¹⁸Og kven var det han svor um, at dei ikkje skulde koma inn til hans kvila, utan um deim som var vantruande?

¹⁹So ser me då at dei ikkje kunde koma inn for vantru skuld.