Hebreerne 10

¹For da loven bare har en skygge av de kommende goder, men ikke selve billedet av tingene, så kan den aldri ved de offer som de hvert år alltid på ny bærer frem, gjøre dem fullkomne som kommer frem med dem.

²Ellers vilde de jo ha ophørt med å frembære dem, da de ofrende ikke lenger vilde ha synder på samvittigheten når de en gang var renset.

³Men ved dem kommer hvert år en minnelse om synder;

⁴for det er umulig at blod av okser og bukker kan bortta synder.

⁵Derfor sier han idet han treder inn i verden: Offer og gave vilde du ikke ha, men et legeme laget du for mig;

⁶brennoffer og syndoffer hadde du ikke lyst til.

⁷Da sa jeg: Se, jeg kommer - i bokrullen er det skrevet om mig - for å gjøre, Gud, din vilje.

⁸Idet han først sier: Offer og gaver og brennoffer og syndoffer vilde du ikke ha og hadde du ikke lyst til - og de bæres dog frem efter loven -

⁹så har han derefter sagt: Se, jeg kommer for å gjøre din vilje. Han tar det første bort for å innsette det annet,

¹⁰og ved denne vilje er vi helliget ved ofringen av Jesu Kristi legeme en gang for alle.

¹¹Og hver prest står daglig og gjør tjeneste og bærer mange ganger frem de samme offer, som dog aldri kan bortta synder;

¹²men han har frembåret ett offer for synder og har derefter for alltid satt sig ved Guds høire hånd,

¹³og nu venter han bare på at hans fiender skal legges til skammel for hans føtter;

¹⁴for med ett offer har han for alltid gjort dem fullkomne som blir helliget.

¹⁵Men det vidner og den Hellige Ånd for oss; for efterat han har sagt:

¹⁶Dette er den pakt som jeg vil oprette med dem efter hine dager, så sier Herren: Jeg vil gi mine lover i deres hjerter, og jeg vil skrive dem i deres sinn,

¹⁷og deres synder og deres overtredelser vil jeg ikke mere komme i hu.

¹⁸Men hvor det er forlatelse for dem, der trenges ikke mere noget offer for synd.

¹⁹Da vi altså, brødre, i Jesu blod har frimodighet til å gå inn i helligdommen,

²⁰som han har innvidd oss en ny og levende vei til gjennem forhenget, det er hans kjød,

²¹og da vi har en stor prest over Guds hus,

²²så la oss trede frem med sanndru hjerte i troens fulle visshet, renset på hjertene fra en ond samvittighet og tvettet på legemet med rent vann;

²³la oss holde uryggelig fast ved bekjennelsen av vårt håp - for han er trofast som gav løftet -

²⁴og la oss gi akt på hverandre, så vi opgløder hverandre til kjærlighet og gode gjerninger,

²⁵og ikke forlater vår egen forsamling, som nogen har for skikk, men formaner hverandre, og det så meget mere som I ser dagen nærme sig.

²⁶For synder vi med vilje efter å ha lært sannheten å kjenne, da er det ikke mere tilbake noget offer for synder,

²⁷men bare en forferdelig gru for dom og en nidkjærhetens brand som skal fortære de gjenstridige.

²⁸Har nogen brutt Mose lov, da dør han uten barmhjertighet på to eller tre vidners ord;

²⁹hvor meget verre straff tror I da den skal aktes verd som har trådt Guds Sønn under føtter og ringeaktet paktens blod, som han blev helliget ved, og har hånet nådens Ånd?

³⁰Vi kjenner jo ham som har sagt: Mig hører hevnen til, jeg vil gjengjelde, og atter: Herren skal dømme sitt folk.

³¹Det er forferdelig å falle i den levende Guds hender.

³²Men kom i hu de gamle dager, da I, efter å være blitt oplyst, utholdt en stor strid i lidelser,

³³idet I dels blev til et skuespill ved hån og trengsler, dels led med dem som hadde det således.

³⁴For også fangene hadde I medynk med, og fant eder med glede i at eders gods blev røvet, da I visste at I selv hadde en bedre og blivende eiendom.

³⁵Kast derfor ikke bort eders frimodighet, som har stor lønn!

³⁶For I trenger til tålmod, forat I, når I har gjort Guds vilje, kan opnå det som er lovt.

³⁷For ennu er det bare så kort en stund, så kommer han som komme skal, og han skal ikke dryge;

³⁸men den rettferdige, ved tro skal han leve, og dersom han unddrager sig, har min sjel ikke lyst til ham.

³⁹Men vi er ikke av dem som unddrager sig til fortapelse, vi er av dem som tror til sjelens frelse.

Hebreerne 10

¹For sidan lovi berre hev ein skugge av dei tilkomande gode ting, men ikkje sjølve bilætet av tingi, so kann ho aldri ved dei same årlege offer som dei stødt ber fram, gjera deim fullkomne som kjem fram med deim.

²Elles hadde dei vel halde upp med å bera deim fram, då dei ofrande ikkje lenger vilde havt synder på samvitet når dei ein gong var reinsa.

³Men ved deim kjem årlegårs minning um synder.

⁴For det er umogelegt at blod av uksar og bukkar kann taka burt synder.

⁵Difor segjer han, då han stig inn i verdi: «Offer og gåva vilde du ikkje hava, men ein likam laga du åt meg;

⁶brennoffer og syndoffer hadde du ikkje hug på.

⁷Då sagde eg: «Sjå, eg kjem - i bokrullen er det skrive um meg - og vil gjera, Gud, din vilje.»»

⁸Fyrst segjer han: «Offer og gåva og brennoffer og syndoffer vilde du ikkje hava, og du hadde ikkje hug på deim» - endå dei vert framborne etter lovi -;

⁹so segjer han: «Sjå, eg kjem og vil gjera din vilje.» Han tek burt det fyrste, for at han kann setja inn det andre.

¹⁰Med denne vilje er me helga ved ofringi av Jesu Kristi likam ein gong for alle.

¹¹Og kvar prest stend der og gjer dagstødt tenesta og ber fram mange gonger dei same offer, som aldri kann taka burt synder;

¹²men han hev bore fram eit einaste offer for synder og hev so for alltid sett seg ved Guds høgre hand

¹³og ventar sidan berre på at hans fiendar skal verta lagde til skammel for føterne hans.

¹⁴For med eit einaste offer hev han for alltid gjort deim fullkomne som vert helga.

¹⁵Men det vitnar og den Heilage Ande for oss; for etter han hev sagt:

¹⁶«Dette er den pakti som eg vil gjera med deim etter dei dagarne,» so segjer Herren: «Eg vil gjeva loverne mine i hjarto deira, og skriva deim inn i hugen deira,

¹⁷og synderne deira og misgjerderne deira vil eg ikkje lenger koma i hug.»

¹⁸Men der det er forlating for deim, der trengst det ikkje lenger noko offer for synd.

¹⁹So hev me då, brør, i Jesu blod frimod til å ganga inn i heilagdomen,

²⁰som han hev vigt oss ein ny og livande veg til, gjenom forhenget, det er hans kjøt,

²¹og me hev ein stor prest yver Guds hus.

²²Difor, lat oss stiga fram med eit sannferdelegt hjarta, med full vissa i trui, reinsa i hjarto frå eit vondt samvit og tvegne på likamen med reint vatn!

²³Lat oss halda uruggeleg fast på å vedkjennast voni, for han er trufast som gav lovnaden,

²⁴og lat oss agta på kvarandre, so me kveikjer kvarandre til kjærleik og gode gjerningar

²⁵og ikkje skil oss frå vår eigi samling som sume hev for skikk, men påminner kvarandre, og det so mykje meir som de ser kor det lid mot dagen.

²⁶For syndar me med vilje når me hev lært å kjenna sanningi, då er det ikkje att meir noko offer for synder,

²⁷men berre ei fælande gruv for dom og ein logande brennhug som skal eta upp dei motstridige.

²⁸Når nokon hev brote Mose lov, so døyr han utan miskunn etter ord av tvo eller tri vitne;

²⁹kor mykje verre refsing trur de då den skal verta kjend verd, som hev trødt Guds Son under føter og vanvyrdt paktblodet som han vart helga med, og svivyrdt nådens Ande!

³⁰For me kjenner honom som hev sagt: «Hemnen høyrer meg til, eg skal gjeva attgjeld, segjer Herren.» Og atter: «Herren skal døma sitt folk.»

³¹Det er gruelegt å falla i henderne på den livande Gud.

³²Men kom i hug dei framfarne dagar, då de, etter de var upplyste, tolde mykjen strid i lidingar,

³³med di de snart sjølve ved hædingar og trengslor vart til ei bisn, snart var samlidande med deim som var so farne!

³⁴For de hadde og samhug med fangarne, og de bar det med gleda at dykkar gods vart rana, då de visste at de sjølve hadde ein betre og varande eigedom.

³⁵Kasta difor ikkje burt dykkar frimod, som hev stor løn!

³⁶For de treng til tolmod, so de kann nå lovnaden når de hev gjort Guds vilje.

³⁷For endå er det berre so stutt ei stund, so kjem han som koma skal, og han skal ikkje drygja.

³⁸«Men den rettferdige, ved tru skal han liva;» og: «Um nokon dreg seg undan, so hev mi sjæl ikkje hugnad i honom.»

³⁹Men me er ikkje av deim som dreg seg undan til fortaping, men av deim som trur til frelsa for sjæli.