Job 19 Comparison: Norwegian vs Norsk
Job 19
1Då svara Job og sagde:
2«Kor lenge vil mi sjel de harma og krasa meg med dykkar ord?
3Ti gonger hev de no meg spotta; de skjemmest ei å krenkja meg.
4Hev eg i røyndi mistak gjort, dei mistak er mi eigi sak.
5Vil de dykk briska imot meg, som um eg lid mi skam med rette?
6Hugs på at Gud hev bøygt meg ned og spana kringum meg sitt garn.
7Eg ropar: «Vald!» - men eg fær ’kje svar; eg ropar: «Hjelp!» men fær ’kje rett.
8Han stengjer vegen for min fot, og myrker legg han på min stig.
9Min heidersklædnad drog han av; han frå mitt hovud kransen tok.
10Mi vern han braut, so eg gjekk under, mi von sleit han lik treet upp.
11Hans vreide logar meg imot, og for ein fiend’ held han meg.
12Hans skarar stemner fram mot meg; dei brøyter seg ein veg mot meg og lægrar seg kring tjeldet mitt.
13Han dreiv ifrå meg mine frendar, og kjenningar vart framande.
14Skyldfolki held seg burte frå meg, husvenerne hev gløymt meg burt.
15For hjon og tenar er eg framand; dei held meg for ein ukjend mann.
16Ei svarar drengen på mitt rop. Eg må med munnen tigga honom;
17min ande byd imot for kona, eg tevjar ilt for mine sambrør.
18Jamvel smågutar spottar meg, når eg stend upp, dei talar mot meg.
19Dei styggjest for meg mine vener, og dei eg elska, snur seg mot meg.
20Min kropp er berre skin og bein, snaudt hev eg endå tannkjøt att.
21Hav medynk, medynk, mine vener! Gud hev meg råka med si hand.
22Kvifor skal de som Gud meg jaga, og vert ei mette av mitt kjøt?
23Å, gjev at mine ord vart skrivne, og i ei bok vart rita inn,
24ja, vart med jarnmeitel og bly for ævleg tid i berget hogne!
25Eg veit at min utløysar liver, til sist han yver moldi kjem.
26Og når mi hud er øydelagd, ut frå mitt kjøt då ser eg Gud,
27eg honom ser som venen min, mitt auga ser det, ingen framand! Å, nyro lengtar i mitt liv!
28De segjer: «Me vil jaga honom!» - som um orsaki låg hjå meg!
29Men de lyt agta dykk for sverdet; for vreide vert ved sverdet straffa. Og de skal vita: domen kjem.»
Job 19
1Da tok Job til orde og sa:
2Hvor lenge vil I bedrøve min sjel og knuse mig med ord?
3Det er nu tiende gang I håner mig og ikke skammer eder ved å krenke mig.
4Har jeg virkelig faret vill, da blir min villfarelse min egen sak.
5Vil I virkelig ophøie eder over mig og vise mig at min vanære har rammet mig med rette?
6Så vit da at Gud har gjort mig urett og satt sitt garn omkring mig!
7Se, jeg roper: Vold! - men jeg får intet svar; jeg skriker om hjelp, men det er ingen rett å få.
8Min vei har han stengt, så jeg ikke kommer frem, og over mine stier legger han mørke.
9Min ære har han avklædd mig og tatt bort kronen fra mitt hode.
10Han bryter mig ned på alle kanter, så jeg går til grunne, og han rykker op mitt håp som et tre.
11Han lar sin vrede brenne mot mig og akter mig som sin fiende.
12Hans hærflokker kommer alle sammen og rydder sig vei mot mig, og de leirer sig rundt om mitt telt.
13Mine brødre har han drevet langt bort fra mig, og mine kjenninger er blitt aldeles fremmede for mig.
14Mine nærmeste holder sig borte, og mine kjente har glemt mig.
15Mine husfolk og mine tjenestepiker akter mig for en fremmed; jeg er en utlending i deres øine.
16Kaller jeg på min tjener, så svarer han ikke; med egen munn må jeg bønnfalle ham.
17Min ånde er motbydelig for min hustru, og min vonde lukt for min mors sønner.
18Endog barn forakter mig; vil jeg reise mig, så taler de mot mig.
19Alle mine nærmeste venner avskyr mig, og de jeg elsket, har vendt sig mot mig.
20Mine ben trenger ut gjennem min hud og mitt kjøtt, og bare tannhinnen er ennu urørt på mig.
21Forbarm eder, forbarm eder over mig, I mine venner! For Guds hånd har rørt ved mig.
22Hvorfor forfølger I mig likesom Gud og blir ikke mette av mitt kjøtt?
23Men gid mine ord måtte bli opskrevet! Gid de måtte bli optegnet i en bok,
24ja, med jerngriffel og bly for evig bli hugget inn i sten!
25Men jeg - jeg vet min gjenløser lever, og som den siste skal han stå frem på støvet.
26Og efterat denne min hud er blitt ødelagt, skal jeg ut fra mitt kjød skue Gud,
27han som jeg skal skue, mig til gode, han som mine øine skal se og ikke nogen fremmed - mine nyrer tæres bort i mitt liv.
28Når I sier: Hvor vi skal forfølge ham! - I har jo funnet skylden hos mig -
29så frykt for sverdet! For vrede er en synd som er hjemfalt til sverd. Dette sier jeg forat I skal tenke på at det kommer en dom.
Understanding Norwegian vs Norsk in Job 19
Norwegian (NorSMB)
En historisk og respektert norsk oversettelse.
Norsk
En eldre norsk oversettelse.
You are viewing a side-by-side comparison of Job 19 in the Norwegian and Norsk. Comparing these two versions can help shed light on the nuances of the original text.
Key Comparison: Job 19:16
"Ei svarar drengen på mitt rop. Eg må med munnen tigga honom;"
"Kaller jeg på min tjener, så svarer han ikke; med egen munn må jeg bønnfalle ham."
