Isaias 57

¹iustus perit et nemo est qui recogitet in corde suo et viri misericordiae colliguntur quia non est qui intellegat a facie enim malitiae collectus est iustus

²veniat pax requiescat in cubili suo qui ambulavit in directione sua

³vos autem accedite huc filii auguratricis semen adulteri et fornicariae

⁴super quem lusistis super quem dilatastis os et eiecistis linguam numquid non vos filii scelesti semen mendax

⁵qui consolamini in diis subter omne lignum frondosum immolantes parvulos in torrentibus subter inminentes petras

⁶in partibus torrentis pars tua haec est sors tua et ipsis effudisti libamen obtulisti sacrificium numquid super his non indignabor

⁷super montem excelsum et sublimem posuisti cubile tuum et illuc ascendisti ut immolares hostias

⁸et post ostium et retro postem posuisti memoriale tuum quia iuxta me discoperuisti et suscepisti adulterum dilatasti cubile tuum et pepigisti cum eis dilexisti stratum eorum manu aperta

⁹et ornasti te regi unguento et multiplicasti pigmenta tua misisti legatos tuos procul et humiliata es usque ad inferos

¹⁰in multitudine viae tuae laborasti non dixisti quiescam vitam manus tuae invenisti propterea non rogasti

¹¹pro quo sollicita timuisti quia mentita es et mei non es recordata neque cogitasti in corde tuo quia ego tacens et quasi non videns et mei oblita es

¹²ego adnuntiabo iustitiam tuam et opera tua non proderunt tibi

¹³cum clamaveris liberent te congregati tui et omnes eos auferet ventus tollet aura qui autem fiduciam habet mei hereditabit terram et possidebit montem sanctum meum

¹⁴et dicam viam facite praebete iter declinate de semita auferte offendicula de via populi mei

¹⁵quia haec dicit Excelsus et Sublimis habitans aeternitatem et sanctum nomen eius in excelso et in sancto habitans et cum contrito et humili spiritu ut vivificet spiritum humilium et vivificet cor contritorum

¹⁶non enim in sempiternum litigabo neque usque ad finem irascar quia spiritus a facie mea egredietur et flatus ego faciam

¹⁷propter iniquitatem avaritiae eius iratus sum et percussi eum abscondi et indignatus sum et abiit vagus in via cordis sui

¹⁸vias eius vidi et dimisi eum et reduxi eum et reddidi consolationes ipsi et lugentibus eius

¹⁹creavi fructum labiorum pacem pacem ei qui longe est et qui prope dixit Dominus et sanavi eum

²⁰impii autem quasi mare fervens quod quiescere non potest et redundant fluctus eius in conculcationem et lutum

²¹non est pax dixit Deus meus impiis

Isaias 57

¹Justus perit, et non est qui recogitet in corde suo ; et viri misericordiæ colliguntur, quia non est qui intelligat : a facie enim malitiæ collectus est justus.

²Veniat pax ; requiescat in cubili suo qui ambulavit in directione sua.

³Vos autem accedite huc, filii auguratricis, semen adulteri et fornicariæ.

⁴Super quem lusistis ? super quem dilatastis os, et ejecistis linguam ? Numquid non vos filii scelesti, semen mendax,

⁵qui consolamini in diis subter omne lignum frondosum, immolantes parvulos in torrentibus, subter eminentes petras ?

⁶In partibus torrentis pars tua ; hæc est sors tua : et ipsis effudisti libamen, obtulisti sacrificium. Numquid super his non indignabor ?

⁷Super montem excelsum et sublimem posuisti cubile tuum, et illuc ascendisti ut immolares hostias.

⁸Et post ostium, et retro postem, posuisti memoriale tuum. Quia juxta me discooperuisti, et suscepisti adulterum, dilatasti cubile tuum, et pepigisti cum eis fœdus ; dilexisti stratum eorum manu aperta.

⁹Et ornasti te regi unguento, et multiplicasti pigmenta tua. Misisti legatos tuos procul, et humiliata es usque ad inferos.

¹⁰In multitudine viæ tuæ laborasti ; non dixisti : Quiescam. Vitam manus tuæ invenisti ; propterea non rogasti.

¹¹Pro quo sollicita timuisti, quia mentita es, et mei non es recordata, neque cogitasti in corde tuo ? Quia ego tacens et quasi non videns, et mei oblita es.

¹²Ego annuntiabo justitiam tuam, et opera tua non proderunt tibi.

¹³Cum clamaveris, liberent te congregati tui, et omnes eos auferet ventus, tollet aura. Qui autem fiduciam habet mei, hæreditabit terram, et possidebit montem sanctum meum.

¹⁴Et dicam : Viam facite, præbete iter ; declinate de semita, auferte offendicula de via populi mei.

¹⁵Quia hæc dicit Excelsus, et Sublimis, habitans æternitatem, et sanctum nomen ejus : in excelso et in sancto habitans, et cum contrito et humili spiritu : ut vivificet spiritum humilium, et vivificet cor contritorum.

¹⁶Non enim in sempiternum litigabo, neque usque ad finem irascar, quia spiritus a facie mea egredietur, et flatus ego faciam.

¹⁷Propter iniquitatem avaritiæ ejus iratus sum, et percussi eum. Abscondi a te faciem meam, et indignatus sum ; et abiit vagus in via cordis sui.

¹⁸Vias ejus vidi, et sanavi eum ; et reduxi eum, et reddidi consolationes ipsi, et lugentibus ejus.

¹⁹Creavi fructum labiorum pacem ; pacem ei qui longe est et qui prope, dixit Dominus, et sanavi eum.

²⁰Impii autem quasi mare fervens, quod quiescere non potest, et redundant fluctus ejus in conculcationem et lutum.

²¹Non est pax impiis, dicit Dominus Deus.