Ezechiel 35

¹et factus est sermo Domini ad me dicens

²fili hominis pone faciem tuam adversum montem Seir et prophetabis de eo et dices illi

³haec dicit Dominus Deus ecce ego ad te mons Seir et extendam manum meam super te et dabo te desolatum atque desertum

⁴urbes tuas demoliar et tu desertus eris et scies quia ego Dominus

⁵eo quod fueris inimicus sempiternus et concluseris filios Israhel in manus gladii in tempore adflictionis eorum in tempore iniquitatis extremae

⁶propterea vivo ego dicit Dominus Deus quoniam sanguini tradam te et sanguis te persequetur et cum sanguinem oderis sanguis persequetur te

⁷et dabo montem Seir desolatum et desertum et auferam de eo euntem et redeuntem

⁸et implebo montes eius occisorum suorum in collibus tuis et in vallibus tuis atque in torrentibus interfecti gladio cadent

⁹in solitudines sempiternas tradam te et civitates tuae non habitabuntur et scietis quoniam ego Dominus

¹⁰eo quod dixeris duae gentes et duae terrae meae erunt et hereditate possidebo eas cum Dominus esset ibi

¹¹propterea vivo ego dicit Dominus Deus quia faciam iuxta iram tuam et secundum zelum tuum quem fecisti odio habens eos et notus efficiar per eos cum te iudicavero

¹²et scies quia ego Dominus audivi universa obprobria tua quae locutus es de montibus Israhel dicens deserti nobis dati sunt ad devorandum

¹³et insurrexistis super me ore vestro et rogastis adversum me verba vestra ego audivi

¹⁴haec dicit Dominus Deus laetante universa terra in solitudinem te redigam

¹⁵sicuti gavisus es super hereditatem domus Israhel eo quod fuerit dissipata sic faciam tibi dissipatus eris mons Seir et Idumea omnis et scient quia ego Dominus

Ezechiel 35

¹Et factus est sermo Domini ad me, dicens :

²Fili hominis, pone faciem tuam adversum montem Seir, et prophetabis de eo, et dices illi :

³Hæc dicit Dominus Deus : Ecce ego ad te, mons Seir : et extendam manum meam super te, et dabo te desolatum atque desertum.

⁴Urbes tuas demoliar, et tu desertus eris : et scies quia ego Dominus.

⁵Eo quod fueris inimicus sempiternus, et concluseris filios Israël in manus gladii in tempore afflictionis eorum, in tempore iniquitatis extremæ :

⁶propterea vivo ego, dicit Dominus Deus, quoniam sanguini tradam te, et sanguis te persequetur : et cum sanguinem oderis, sanguis persequetur te.

⁷Et dabo montem Seir desolatum atque desertum, et auferam de eo euntem et redeuntem.

⁸Et implebo montes ejus occisorum suorum : in collibus tuis, et in vallibus tuis atque in torrentibus, interfecti gladio cadent.

⁹In solitudines sempiternas tradam te, et civitates tuæ non habitabuntur : et scietis quia ego Dominus Deus.

¹⁰Eo quod dixeris : Duæ gentes et duæ terræ meæ erunt, et hæreditate possidebo eas, cum Dominus esset ibi :

¹¹propterea vivo ego, dicit Dominus Deus, quia faciam juxta iram tuam, et secundum zelum tuum, quem fecisti odio habens eos : et notus efficiar per eos, cum te judicavero.

¹²Et scies quia ego Dominus audivi universa opprobria tua quæ locutus es de montibus Israël, dicens : Deserti nobis ad devorandum dati sunt.

¹³Et insurrexistis super me ore vestro, et derogastis adversum me verba vestra : ego audivi.

¹⁴Hæc dicit Dominus Deus : Lætante universa terra, in solitudinem te redigam :

¹⁵sicuti gavisus es super hæreditatem domus Israël eo quod fuerit dissipata, sic faciam tibi : dissipatus eris, mons Seir, et Idumæa omnis : et scient quia ego Dominus.