Deuteronomium 32

¹audite caeli quae loquor audiat terra verba oris mei

²concrescat in pluvia doctrina mea fluat ut ros eloquium meum quasi imber super herbam et quasi stillae super gramina

³quia nomen Domini invocabo date magnificentiam Deo nostro

⁴Dei perfecta sunt opera et omnes viae eius iudicia Deus fidelis et absque ulla iniquitate iustus et rectus

⁵peccaverunt ei non filii eius in sordibus generatio prava atque perversa

⁶haecine reddis Domino popule stulte et insipiens numquid non ipse est pater tuus qui possedit et fecit et creavit te

⁷memento dierum antiquorum cogita generationes singulas interroga patrem tuum et adnuntiabit tibi maiores tuos et dicent tibi

⁸quando dividebat Altissimus gentes quando separabat filios Adam constituit terminos populorum iuxta numerum filiorum Israhel

⁹pars autem Domini populus eius Iacob funiculus hereditatis eius

¹⁰invenit eum in terra deserta in loco horroris et vastae solitudinis circumduxit eum et docuit et custodivit quasi pupillam oculi sui

¹¹sicut aquila provocans ad volandum pullos suos et super eos volitans expandit alas suas et adsumpsit eum atque portavit in umeris suis

¹²Dominus solus dux eius fuit et non erat cum eo deus alienus

¹³constituit eum super excelsam terram ut comederet fructus agrorum ut sugeret mel de petra oleumque de saxo durissimo

¹⁴butyrum de armento et lac de ovibus cum adipe agnorum et arietum filiorum Basan et hircos cum medulla tritici et sanguinem uvae biberet meracissimum

¹⁵incrassatus est dilectus et recalcitravit incrassatus inpinguatus dilatatus dereliquit Deum factorem suum et recessit a Deo salutari suo

¹⁶provocaverunt eum in diis alienis et in abominationibus ad iracundiam concitaverunt

¹⁷immolaverunt daemonibus et non Deo diis quos ignorabant novi recentesque venerunt quos non coluerunt patres eorum

¹⁸Deum qui te genuit dereliquisti et oblitus es Domini creatoris tui

¹⁹vidit Dominus et ad iracundiam concitatus est quia provocaverunt eum filii sui et filiae

²⁰et ait abscondam faciem meam ab eis et considerabo novissima eorum generatio enim perversa est et infideles filii

²¹ipsi me provocaverunt in eo qui non erat Deus et inritaverunt in vanitatibus suis et ego provocabo eos in eo qui non est populus et in gente stulta inritabo illos

²²ignis succensus est in furore meo et ardebit usque ad inferni novissima devorabitque terram cum germine suo et montium fundamenta conburet

²³congregabo super eos mala et sagittas meas conplebo in eis

²⁴consumentur fame et devorabunt eos aves morsu amarissimo dentes bestiarum inmittam in eos cum furore trahentium super terram atque serpentium

²⁵foris vastabit eos gladius et intus pavor iuvenem simul ac virginem lactantem cum homine sene

²⁶dixi ubinam sunt cessare faciam ex hominibus memoriam eorum

²⁷sed propter iram inimicorum distuli ne forte superbirent hostes eorum et dicerent manus nostra excelsa et non Dominus fecit haec omnia

²⁸gens absque consilio est et sine prudentia

²⁹utinam saperent et intellegerent ac novissima providerent

³⁰quomodo persequatur unus mille et duo fugent decem milia nonne ideo quia Deus suus vendidit eos et Dominus conclusit illos

³¹non enim est Deus noster ut deus eorum et inimici nostri sunt iudices

³²de vinea Sodomorum vinea eorum et de suburbanis Gomorrae uva eorum uva fellis et botri amarissimi

³³fel draconum vinum eorum et venenum aspidum insanabile

³⁴nonne haec condita sunt apud me et signata in thesauris meis

³⁵mea est ultio et ego retribuam in tempore ut labatur pes eorum iuxta est dies perditionis et adesse festinant tempora

³⁶iudicabit Dominus populum suum et in servis suis miserebitur videbit quod infirmata sit manus et clausi quoque defecerint residuique consumpti sint

³⁷et dicet ubi sunt dii eorum in quibus habebant fiduciam

³⁸de quorum victimis comedebant adipes et bibebant vinum libaminum surgant et opitulentur vobis et in necessitate vos protegant

³⁹videte quod ego sim solus et non sit alius deus praeter me ego occidam et ego vivere faciam percutiam et ego sanabo et non est qui de manu mea possit eruere

⁴⁰levabo ad caelum manum meam et dicam vivo ego in aeternum

⁴¹si acuero ut fulgur gladium meum et arripuerit iudicium manus mea reddam ultionem hostibus meis et his qui oderunt me retribuam

⁴²inebriabo sagittas meas sanguine et gladius meus devorabit carnes de cruore occisorum et de captivitate nudati inimicorum capitis

⁴³laudate gentes populum eius quia sanguinem servorum suorum ulciscetur et vindictam retribuet in hostes eorum et propitius erit terrae populi sui

⁴⁴venit ergo Moses et locutus est omnia verba cantici huius in auribus populi ipse et Iosue filius Nun

⁴⁵conplevitque omnes sermones istos loquens ad universum Israhel

⁴⁶et dixit ad eos ponite corda vestra in omnia verba quae ego testificor vobis hodie ut mandetis ea filiis vestris custodire et facere et implere universa quae scripta sunt legis huius

⁴⁷quia non in cassum praecepta sunt vobis sed ut singuli in eis viverent quae facientes longo perseveretis tempore in terra ad quam Iordane transmisso ingredimini possidendam

⁴⁸locutusque est Dominus ad Mosen in eadem die dicens

⁴⁹ascende in montem istum Abarim id est transituum in montem Nebo qui est in terra Moab contra Hiericho et vide terram Chanaan quam ego tradam filiis Israhel obtinendam et morere in monte

⁵⁰quem conscendens iungeris populis tuis sicut mortuus est Aaron frater tuus in monte Hor et adpositus populis suis

⁵¹quia praevaricati estis contra me in medio filiorum Israhel ad aquas Contradictionis in Cades deserti Sin et non sanctificastis me inter filios Israhel

⁵²e contra videbis terram et non ingredieris in eam quam ego dabo filiis Israhel

Deuteronomium 32

¹Audite, cæli, quæ loquor : audiat terra verba oris mei.

²Concrescat ut pluvia doctrina mea, fluat ut ros eloquium meum, quasi imber super herbam, et quasi stillæ super gramina.

³Quia nomen Domini invocabo : date magnificentiam Deo nostro.

⁴Dei perfecta sunt opera, et omnes viæ ejus judicia : Deus fidelis, et absque ulla iniquitate, justus et rectus.

⁵Peccaverunt ei, et non filii ejus in sordibus : generatio prava atque perversa.

⁶Hæccine reddis Domino, popule stulte et insipiens ? numquid non ipse est pater tuus, qui possedit te, et fecit, et creavit te ?

⁷Memento dierum antiquorum, cogita generationes singulas : interroga patrem tuum, et annuntiabit tibi : majores tuos, et dicent tibi.

⁸Quando dividebat Altissimus gentes, quando separabat filios Adam, constituit terminos populorum juxta numerum filiorum Israël.

⁹Pars autem Domini, populus ejus : Jacob funiculus hæreditatis ejus.

¹⁰Invenit eum in terra deserta, in loco horroris, et vastæ solitudinis : circumduxit eum, et docuit : et custodivit quasi pupillam oculi sui.

¹¹Sicut aquila provocans ad volandum pullos suos, et super eos volitans, expandit alas suas, et assumpsit eum, atque portavit in humeris suis.

¹²Dominus solus dux ejus fuit, et non erat cum eo deus alienus :

¹³constituit eum super excelsam terram, ut comederet fructus agrorum : ut sugeret mel de petra, oleumque de saxo durissimo ;

¹⁴butyrum de armento, et lac de ovibus cum adipe agnorum, et arietum filiorum Basan : et hircos cum medulla tritici, et sanguinem uvæ biberet meracissimum.

¹⁵Incrassatus est dilectus, et recalcitravit : incrassatus, impinguatus, dilatatus, dereliquit Deum factorem suum, et recessit a Deo salutari suo.

¹⁶Provocaverunt eum in diis alienis, et in abominationibus ad iracundiam concitaverunt.

¹⁷Immolaverunt dæmoniis et non Deo, diis quos ignorabant : novi recentesque venerunt, quos non coluerunt patres eorum :

¹⁸Deum qui te genuit dereliquisti, et oblitus es Domini creatoris tui.

¹⁹Vidit Dominus, et ad iracundiam concitatus est : quia provocaverunt eum filii sui et filiæ.

²⁰Et ait : Abscondam faciem meam ab eis, et considerabo novissima eorum : generatio enim perversa est, et infideles filii.

²¹Ipsi me provocaverunt in eo qui non erat Deus, et irritaverunt in vanitatibus suis : et ego provocabo eos in eo qui non est populus, et in gente stulta irritabo illos.

²²Ignis succensus est in furore meo, et ardebit usque ad inferni novissima : devorabitque terram cum germine suo, et montium fundamenta comburet.

²³Congregabo super eos mala, et sagittas meas complebo in eis.

²⁴Consumentur fame, et devorabunt eos aves morsu amarissimo : dentes bestiarum immittam in eos, cum furore trahentium super terram, atque serpentium.

²⁵Foris vastabit eos gladius, et intus pavor, juvenem simul ac virginem, lactentem cum homine sene.

²⁶Dixi : Ubinam sunt ? cessare faciam ex hominibus memoriam eorum.

²⁷Sed propter iram inimicorum distuli : ne forte superbirent hostes eorum, et dicerent : Manus nostra excelsa, et non Dominus, fecit hæc omnia.

²⁸Gens absque consilio est, et sine prudentia.

²⁹Utinam saperent, et intelligerent, ac novissima providerent.

³⁰Quomodo persequatur unus mille, et duo fugent decem millia ? nonne ideo, quia Deus suus vendidit eos, et Dominus conclusit illos ?

³¹Non enim est Deus noster ut dii eorum : et inimici nostri sunt judices.

³²De vinea Sodomorum, vinea eorum, et de suburbanis Gomorrhæ : uva eorum, uva fellis, et botri amarissimi.

³³Fel draconum vinum eorum, et venenum aspidum insanabile.

³⁴Nonne hæc condita sunt apud me, et signata in thesauris meis ?

³⁵Mea est ultio, et ego retribuam in tempore, ut labatur pes eorum : juxta est dies perditionis, et adesse festinant tempora.

³⁶Judicabit Dominus populum suum, et in servis suis miserebitur : videbit quod infirmata sit manus, et clausi quoque defecerunt, residuique consumpti sunt.

³⁷Et dicet : Ubi sunt dii eorum, in quibus habebant fiduciam ?

³⁸de quorum victimis comedebant adipes, et bibebant vinum libaminum : surgant, et opitulentur vobis, et in necessitate vos protegant.

³⁹Videte quod ego sim solus, et non sit alius deus præter me : ego occidam, et ego vivere faciam : percutiam, et ego sanabo, et non est qui de manu mea possit eruere.

⁴⁰Levabo ad cælum manum meam, et dicam : Vivo ego in æternum.

⁴¹Si acuero ut fulgur gladium meum, et arripuerit judicium manus mea : reddam ultionem hostibus meis, et his qui oderunt me retribuam.

⁴²Inebriabo sagittas meas sanguine, et gladius meus devorabit carnes ; de cruore occisorum et de captivitate, nudati inimicorum capitis.

⁴³Laudate, gentes, populum ejus, quia sanguinem servorum suorum ulciscetur : et vindictam retribuet in hostes eorum, et propitius erit terræ populi sui.

⁴⁴Venit ergo Moyses, et locutus est omnia verba cantici hujus in auribus populi, ipse et Josue filius Nun.

⁴⁵Complevitque omnes sermones istos, loquens ad universum Israël,

⁴⁶et dixit ad eos : Ponite corda vestra in omnia verba, quæ ego testificor vobis hodie : ut mandetis ea filiis vestris custodire et facere, et implere universa quæ scripta sunt legis hujus :

⁴⁷quia non incassum præcepta sunt vobis, sed ut singuli in eis viverent : quæ facientes longo perseveretis tempore in terra, ad quam, Jordane transmisso, ingredimini possidendam.

⁴⁸Locutusque est Dominus ad Moysen in eadem die, dicens :

⁴⁹Ascende in montem istum Abarim, id est, transitum, in montem Nebo, qui est in terra Moab contra Jericho : et vide terram Chanaan, quam ego tradam filiis Israël obtinendam, et morere in monte.

⁵⁰Quem conscendens jungeris populis tuis, sicut mortuus est Aaron frater tuus in monte Hor, et appositus populis suis :

⁵¹quia prævaricati estis contra me in medio filiorum Israël ad aquas contradictionis in Cades deserti Sin : et non sanctificastis me inter filios Israël.

⁵²E contra videbis terram, et non ingredieris in eam, quam ego dabo filiis Israël.