I Samuelis

Israel tandem taedio affectus est quod a vicinis suis differebat. Regem sicut ceterae gentes habere cupiebant. Samuel eos monere conatus est regem humanum iura et pecunias eorum correpturum, sed audire noluerunt. Itaque Deus eis plane quod petebant dedit. Primus rex fuit Saul. Specie perfecta videbatur, quia procers et validus erat. Sed magnum habebat vitium: animo instabili erat et saepe Deo non oboediebat cum res angusta esset.

Quia Saul defecit, Deus successorem elegit. Hoc tempore pastorem iuvenem nomine David sumpsit. Deus praeclare dixit se cor aspicere, non speciem. David hoc probavit cum gygantem Goliath aggressus est. Dum totus exercitus trepidabat, David sola funda progressus est. Proelium vicit quia Deo omnino confidebat.

Reliqua pars libri re vera tristis est. Saul invidia obsessus est. Ultimos annos in persequendo David per desertum ut eum occideret consumpsit. David in speluncis habitare et pro vita fugere debuit, etsi nihil mali fecerat. Etiam occasiones interficiendi Saul habuit, sed regi nocere noluit. Historia clade pro Israel terminatur. Saul in proelio victo contra Philistaeos moritur. Veteri rege mortuo, perturbatio sedatur et scaena paratur ut David tandem thronum in libro II Samuelis capiat.