Bel ve Ejderha

Daniel'in dedektif hikayesiyle buluştuğunu düşünün. Bu ekleme, put tapınmasını gülünç gösteren iki hikaye içerir. İlk hikayede Kral Koreş, Babilonya tanrısı Bel'e tapıyor. Her gün rahipler put için büyük miktarlarda yiyecek ve şarap koyar. Ertesi sabah hepsi gitmiştir. "Gördün mü?" der kral. "Bel yaşayan bir tanrı - tüm bu yiyeceği yiyor!"

Daniel güler. "Kandırılma, ey kral. Bu şey sadece içi kil, dışı bronz. Hiçbir şey yemedi." Kral öfkelenir ve kanıt ister. Daniel'in bir planı var. Tapınak zeminine kül serper ve kapıları mühürler. Ertesi sabah döndüklerinde, yiyecek her zamanki gibi gitmiştir - ama küller rahiplerin ve ailelerinin ayak izlerini ortaya koyar, gizli bir kapıdan girerek sunuları çalıyorlardı.

İkinci hikayede, Babillilerin taptığı bir ejderha (veya yılan) var. Daniel onu zift, yağ ve kıldan yapılmış kekler besleyerek öldürür, bu da onu patlatır. Öfkeli Babilliler Daniel'i aslan çukuruna atarlar - yine. Bu sefer yedi gün oradadır. Peygamber Habakkuk, ona öğle yemeği getirmek için mucizevi bir şekilde Yahudiye'den oraya taşınır. Daniel zarar görmeden çıkar. Her iki hikayenin de ana fikri? Yaşayan Tanrı, ölü putları aptal durumuna düşürür.