Ecclesiasticus

Ecclesiasticus (sive Liber Iesu filii Sirach) est antiquum aequivalens libri de auxilio proprio—sed multo melior. Scimus quis eum scripserit: Iesus ben Sirach (non ille Iesus), magister Hierosolymitanus scholam sapientiae circa annum 180 a.C.n. regens. Nepos eius postea eum in Graecum vertit et praefationem addidit totam rem explicans. Est honeste de originibus suis.

Continetur est sicut Proverbia in maiore mensura—magis ordinatus, magis evolutus, omnia a moribus mensae usque ad theologiam tegens. Ben Sirach consilia habet de amicitia ("Amicum antiquum ne deseras"), de sermone ("Lapsus linguae quasi qui in pavimento cadit"), de vino ("Vinum in iucunditatem creatum est"), de stultis regendis, de liberis educandis, de mulieribus (quorum quaedam... problematica secundum mensuras modernas sunt). Sapientia practica est pro vita cotidiana.

Quod Ecclesiasticum singularem facit, est quod sapientiam cum Thora explicite nectit. Pro ben Sirach, non potes esse vere sapiens nisi Deum timeas et mandata Eius serves. Finis grandis est "Laus Patrum" (capitula 44-50)—iter per historiam Israelis celebrans heroes ab Enoch usque ad summum sacerdotem Simonem II, quem ben Sirach personaliter cognoverat. Quasi dicat: "Haec est traditio ad quam pertines. Hi sunt populi tui. Vive dignus eis."