Baruch

Baruch erat adiutor dexter Ieremiae—scriba eius, comes in passione. Hic liber clamat se ab eo Babylonis durante exilio scriptum esse. Utrum Baruch eum re vera scripserit disputatur, sed contentum condicioni eius perfecte convenit: Templum destructum est, populus in exilio est, et verbis tam confessionis quam spei egent.

Liber aperitur cum liturgia confessionis. Exules fatentur se meruisse quae eis acciderunt—prophetas neglexerunt, foedus fregerunt, et deos alienos coluerunt. Sed confessio non est finis. Sequitur carmen pulcherrimum Sapientiam laudans, quam Deus unice Israeli per Thoram dedit. Deinde venit nuntius consolationis ad ipsam Hierosolymam directus, dicens ei filios eius reversuros esse.

Quod Baruch potentem facit est amplitudo motuum eius animi. Movetur ab honesto luctu ad profundam spem. Auctor non fingit exilium non esse vastans, sed non sinit desperationem ultimum verbum habere. Liber desinit Hierosolyma dicta "exue te stola luctus" et induere "decore gloriae a Deo sempiternae." Est genus nuntii quod exules egent—sive in Babylone, sive in Diaspora, sive alibi procul a domo.